KARNAMED Rafał Karnasiewicz


Idź do treści

Terapie

Neurac - nerwowo-mięśniowa (re)aktywacja

jest metodą stosującą ćwiczenia terapeutyczne w celu odtworzenia właściwej kontroli nerwowo-mięśniowej poprzez aktywację głębokiego układu mięsni stabilizujących i adekwatne do niej pobudzenie układu mięśni powierzchownych, oraz eliminację 'słabych ogniw' systemu mięśniowo-szkieletowego. Metoda koncentruje się na zagadnieniach związanych z ćwiczeniami w otwartych i zamkniętych łańcuchach kinematycznych, układem kontroli sensomotorycznej i zasadami działania mechanizmów stabilizacyjnych w różnych rejonach organizmu człowieka. Docelową grupę stanowią pacjenci ze schorzeniami natury ortopedycznej (włączając stany po zabiegach chirurgicznych) oraz wyczynowi sportowcy po przejściu urazów związanych z uprawianą dyscypliną.

Kynesio taping

Ciało człowieka posiada swój własny system regeneracji, który pomaga nam szybciej wracać do zdrowia. Taping medyczny opiera się właśnie na działaniu tego systemu; ulepszając go poprzez aktywację układów neurologicznego i krążenia.Mięśnie człowiekowi nie są potrzebne tylko do przemieszczania się i dźwigania ciężaru ciała, kontrolują one krążenie żylne i limfatyczne. To właśnie z tego powodu zaburzenia funkcji mięśni mogą dawać objawy wielosystemowe.Terapeuci z Japonii i Korei odkryli, iż można aktywować naturalny proces powrotu do zdrowia używając elastycznych plastrów, dzięki ich zaangażowaniu wykształcił się nowy sposób leczenia schorzeń nerwowych, mięśniowych, narządowych.
Mięśnie bezustannie kurczą się i rozciągają w swoim zakresie. Kiedy natomiast nadmiernie się rozciągają bądź kurczą (np. poprzez podniesieniem zbyt dużego ciężaru) dochodzi do urazów, co prowadzi do powstawania ognisk zapalnych. Kiedy w mięśniu wytwarza się zapalenie obserwujemy także obrzęk, sztywność i zmęczenie, przestrzeń pomiędzy m. a skórą ulega zmniejszeniu uciskając na naczynia limfatyczne. Zwężenie w efekcie doprowadza do ucisku na receptory bólowe znajdujące się w skórze wywołując BÓL. Plastry podnosząc skórę, zwiększają tą przestrzeń co działa przeciwbólowo i wzmaga przepływ limfy.

System Briana Mulligana

System Briana Mulligana z Nowej Zelandii jest specjalistyczną metodą diagnostyczno - terapeutyczną ciągle rozwijającą się wraz z postępem medycyny i rozwojem badań naukowych. Brian Mulligan opracował, a następnie opublikował zasady stosowania takich technik jak "NAGs", "SNAGs", "odwrotne NAGs"oraz mobilizacje połączone ruchem /tzw. MWMs/. Są to techniki działające bezpośrednio na stawy, a pośrednio na układ nerwowo-mięśniowy. Metoda ta jako oryginalna sama w sobie, ma niektóre wspólne elementy z technikami wg Kaltenborna, Maitlanda oraz Positional Release Techniques. Brian Mulligan jest nowozelandzkim fizjoterapeutą, który w latach 90-tych przedstawił nową koncepcję diagnostyczno-terapeutyczną mobilizacji stawowej połączonej z ruchem. Nowatorskie podejście jego konceptu polega m.in. na połączeniu ruchu biernego wykonywanego przez terapeutę i ruchu czynnego wykonywanego przez pacjenta. Mulligan uważa m.in, że zmiany w obrębie segmentu ruchowego (w tym stawów międzywyrostkowych) mogą powodować ograniczenia ruchu i ból w czasie jego wykonywania. Zaburzenia w mechanice poszczególnych elementów segmentu ruchowego mogą wpływać na siebie wzajemnie, ale ich analiza powinna odbywać się w odniesieniu do całego segmentu ruchowego. Koncepcja Mulligana zakłada:

  • całkowitą bezbolesność podczas stosowania technik kinezyterapeutycznych
  • funkcjonalne obciążenie powierzchni stawowych siłą grawitacji
  • łączenie ruchu biernego, mobilizacyjnego w płaszczyźnie powierzchni stawowych z czynnym ruchem kątowym w tym samym stawie
  • stosowanie docisku na końcu zakresu bezbolesnego ruchu
  • wykonanie odpowiedniej liczby powtórzeń wyżej wymienionej procedury terapeutycznej
  • polecenie "zadania domowego" dla pacjenta, polegającego na wykonywaniu indywidualnie dobranych ćwiczeń

Terapia manualna wg Karela Lewita.

Jest jedną z najbardziej znanych, a z pewnością najdłużej stosowanych metod wOd początku swojej lekarskiej działalności specjalizował się w leczeniu schorzeń kręgosłupa. Wykorzystywał do tego celu najpierw proste techniki chiropraktyczne /trakcje/, a następnie bardziej zaawansowane mobilizacje i manipulacje, które nieustannie doskonalił. Prowadził jednocześnie badania naukowe, systematyzował ich wyniki i rozwijał nowe sposoby diagnostyki. Zdołał zachęcić do współpracy wielu wybitnych lekarzy czeskich m.in. prof. O. Staryego, doc. Vl. Jandę oraz wielu lekarzy i nie lekarzy z zagranicy jak J. Mitchella, dr F. Gaymansa, dr G. Gutman, dr E. Kubisa czy J. Sachsego, dr H. Tilschera. W efekcie tej współpracy i własnych doświadczeń opracował nowoczesny sposób postępowania terapeutycznego, udoskonalając stare i wprowadzając nowe techniki zarówno z zakresu chiropraktyki jak iTen swoisty konglomerat wielu szkół i filozofii przejęli terapeuci z innych krajów, np.w tym także lekarze i fizjoterapeuci z Polski. Osiągnięcia K. Lewita w tej dziedzinie sprawiły, że nazwano go "ojcem medycyny manualnej. Profesor K. Lewit wielokrotnie przebywał w Polsce, uczestnicząc w seminariach, konferencjach, prowadząc szkolenia z polskimi lekarzami. Ideę przewodnią filozofii K. Levita w postępowaniu diagnostycznym można by zawrzeć w jego stwierdzeniu zawartym w zdaniu "zaburzenia funkcji rzadko ograniczają się do jednego segmentu czy pojedynczej struktury. Dlatego w czasie postępowania diagnostycznego, narząd ruchu powinien być traktowany jako całość".

Funkcjonalna Stabilizacja Kręgosłupa (FSK)

Funkcjonalna Stabilizacja Kręgosłupa (FSK) to forma terapii treningowej streszczona w kartach z zestawami ćwiczeń wykorzystującymi pracę z obciążeniem o stopniowanej trudności i w ściśle określonych płaszczyznach.
Trening koncentruje się wokół wzmacniania siły mięśni, głównie stabilizujących kręgosłup, a także koordynacji i szybkości, przez co pacjent bezpieczniej i łatwiej może sprostać codziennym obciążeniom.
Koncepcja ta wypełnia lukę między zakończonym procesem leczenia, a pełnym powrotem do obciążeń zawodowych lub sportowych. Szczególnie wpisuje się w trójwymiarowy model myślenia Osteopatii Funkcjonalnej, pozwala utrwalić efekty terapii manualnej lub osteopatii. Zaleca formy ruchu dla pacjentów po korekcji statyki - zwłaszcza kręgosłupa, umożliwia uzyskanie lepszej stabilizacji i trwałej poprawy funkcjonalnej.
FSK jest możliwa do zastosowania niemal w każdych warunkach, w fizjoterapii i sporcie, w treningu nadzorowanym oraz indywidualnie przez pacjenta, u osób młodych i starszych, w stanach ostrych oraz przewlekłych, zarówno w terapii, jak i prewencyjnie.

Metoda Ackermanna

Metoda oparta jest na 50 letnim doświadczeniu w leczeniu manualnym kręgosłupa. W wyniku tej pracy, powstała terapia oparta na bardzo dokładnym badaniu przestrzennego ustawienia układu kostnego, oraz skutecznym postępowaniu chiropraktycznym. Każdy ruch w tej terapii, charakteryzuje się precyzją i dokładnością, dając zamierzony efekt. Fizjoterapeuci stosujący tę metodę, po za znakomitą znajomością anatomii, fizjologii, patofizjologii, posiadają duże wyczucie palpacyjne. Metoda Ackermanna pozwala na działanie w miejscu występowania zaburzenia, w sposób celowany. Dlatego podczas zabiegu zostaje odblokowany tylko i wyłącznie ten kręg, który powodował u Pacjenta ból lub inne dolegliwości. Przy zastosowaniu metody dr Ackermanna, w ciągu jednego, lub kilku zabiegów, można usunąć lub znacznie złagodzić dolegliwości.
Duża część dolegliwości bólowych w obrębie narządu ruchu, w tym w obrębie kręgosłupa, spowodowana jest odwracalnymi zaburzeniami mechaniki. Oznacza to, że można je leczyć bez operacji. Nieprawidłowe położenieólnych części szkieletu względem siebie, może prowadzić do stanów patologicznych, mających charakter miejscowy lub odruchowy - zmiany w jednej części naszego organizmu wywołują reakcje w częściach odległych. Możliwa jest także sytuacja odwrotna - silny ból lub emocje, mogą modulować odruchy i za pośrednictwem napiętych mięśni, wpływać na przemieszczenia w obrębie szkieletu. Nabyte w ten sposób przemieszczenia mogą stać się źródłem dolegliwości. Długo utrzymujące się zmiany odwracalne (tzw. funkcjonalne), przyczyniają się do powstawania, lub pogłębiania się, nieodwracalnych zmian strukturalnych.
Istotą postępowania w metodzie Ackermanna jest odnajdywanie i usuwanie zmian funkcjonalnych, a tym samym zmniejszanie, a nawet zapobieganie dolegliwościom.

Więcej informacji: Instytut Ackermana

Klawiterapia

Metoda odruchowa - biocybernetyczna (nieinwazyjna), skórno – wewnętrzna w resocjalizacji i rehabilitacji psychologicznej i neurofizjologicznej. Zapewnia odreagowanie psychologiczne i nerwowe, znosi napięcia stresowe ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego. Reguluje prądowe potencjały własne i wzbudza utracone przewodnictwo sygnałów nerwowych, stanowiące z zaburzoną morfologicznie, hormonalnie i chemicznie krwią, przyczynę podatności a nawet zapaści enzymatyczno – metabolicznej na poziomie endogennym – subkomórkowym. Klawiterapia działa odtruwająco i oczyszczająco w organizmie człowieka. Klawiterapia reguluje w kilka dni układy: nerwowy, trawienny, wegetatywny, enzymatyczny i hormonalny dla pełnej odbudowy krwi, którą wywołuje się samozdrowienie w holistycznym usprawnianiu cierpiącego i niepełnosprawnego człowieka. Zabiegi wykonuje się klawikami (klavus – gwóźdź) lub znanymi patyczkami do szaszłyków i wykałaczkami (klawiki mają atest Zakładu Higieny). Stymulując – bodźcując powierzchnię skóry, nad anatomią układu nerwowego oraz na strefach i punktach biologicznie czynnych, także akupunkturowych, wywołuje się samoregulację, samo zdrowienie. Po przez psychoterapię i psychogenne oddziaływanie oraz stymulacyjno - odruchowe procesy neurofizjologiczne – dermovisceralne na receptory dermatomu i głębiej poprzez neurochemiczne przekaźniki sygnałów bodżcowych na: neurotom, miotom, sclerotom. Można za pośrednictwem układu nerwowego precyzyjnie i komplementarnie regulować na poziomie endogennym, zaburzony organizm człowieka. Sterując biocybernetycznie poprzez układ nerwowy, procesami psychogennymi i endogennymi na poziomie subkomórkowym, wywołuje się regulację: cytokin, dopełniacza, interferonu, endorfin i innych wielu endogennych czynników, do których medycyna konwencjonalna (szkolna) nie ma jeszcze dostępu naprawczego w chorym organizmie człowieka.


Powrót do treści | Wróć do menu głównego